Mümkün mü? Hayır.
 
Hiçbir şeyin değişmediği ortamlarda bile hayata bıraktığınız yerden başlayamazsınız. Ruh kesinlikle yol almıştır.
Bazen kırılmış, bazen üzülmüş, bazen tepine tepine ağlamış ama zamana söz geçiremediğinden yorulsa, yıpransa da yol almıştır. İstese de istemese de belli deneyimlerden geçmiş, belli duyguları alabildigince tekamülüne katmıştır.
 
Davranışların değişmemesi, sözlerin aynı kalıplarda kalması, iç sıkıcı bir tek düze davranışlar kombinasyonu da bunu özünde değiştiremez. Ruh değişmiştir. Zamanın çizgileri üzerinde çeşitli desenler yapmış, başka bir bakışa doğru itmiştir.
 
Dün sıramı beklemede olduğum bir yerde, uzun zamandır görmediğim insanlar kah samimi, kah nezaketen "Değişmemişsin", "Ne kadar hoş duruyorsun, kilo da vermişsin" gibi enerjisi güzel sözler ettiler. Ben de cevap olarak evet, eziyet bazen yarar, insanı canlı ve dinamik tutar dedim. Geçirilen son ayların bende iz bıraktığı gönlümün, bunu dışarıya canlı ve neşeli bir şekilde yansıtmasının şükrünü bilerek :)
 
Arkadan bir hanım söze karıştı. Bir de bu sıkıntıları çekmeseydiniz, kimbilir nasıl görünürdünüz dedi.
 
Bilmem. Belki de rahatlığın ve paranın verdiği huzursuzlukla dudaklarımı pörtletir, yanaklarıma balonlar koydurur, yağlarımı aldırır ve de sürekli asla estetik yaptırmadım sözleriyle dolaşırdım. Kendimi yorar, bedenimi yorar ve sonuçta da sürekli bunların üzerini kapatma ihtiyacıyla dolaşırdım. Seveceğim ve beni sevecek biriyle birlikte olmanın arzusunu taşımak yerine, aklıma uyan birine olmadığım gibi görünmek için çeşitli oyunculuk denemeleri yapardım.
 
Bilemedim. Tercih de edemedim açıkcası. 
 
Yaşanılan ruhsal ve yaşamsal zorluklar insana çok şey öğretiyor hatta bazen öğrenmenin de olmadığı bir noktaya getiriyor. Sadece yaşamak, olmak ve nefes almak. Bunlarla birlikte tüm renkleri ve tonları görebiliyorsak başardık demektir. Başardığımızı göstermek, durup durup anlatmak gibi bir dürtümüz de yoksa eğer, başkalarının başarmalarına veya mutluluklarına katkıda bulunmak lüksünü de yaşamak mümkün.
 
Sevgiler, ayla