Hikayemiz çok klasik, 50 küsür yaşında bir adam. Parası var. Şöhreti de var. Eh eli yüzü de düzgün. Çevrede iyi bilinir. Artı Bekar. Hani şu her kaleme uyacak cinsten.

25 yaşında bir genç kız. Akıllı. Bıcır bıcır. Hayata yeni adımlar atmakta. Güzel… Hatta daha da ötesi ateş parçası bir  hareketlilikte. O da her kaleme uyacak cinsten. Tek kusuru zengin olmaması. Yoksa kendince iyi aileden. Şöhret var yani en azından.

Karşılaşırlar. Daha öncesinden ailecek tanışıklıkları, geçmişe dayalı aşinalıkları da var. Bu da hoş. Uzunca bir dönem beraber olurlar. Zaman zaman genç kızımız bunalsa, temiz hava alma ihtiyacı duysa da, çevreden hoş görünen saygın bir ilişki havası yayılır ortalığa. Veee hikayemiz masala şöyle dönüşür; 

Sevgili kralımız (tabii ki prens konumunda burada) prensesle evlenmek istemez. Çünkü kendini yaş olarak genç bir prensesin geleceğinde görmemektedir. Bu da gerçekten çok kral bir davranıştır. Kraliçeden de kraldan da hiç hoşlanmayan komşu kralımız sarayı terk eder. Ardında prensesi belli bir süre eğleyecek küçük bir sandık altın bırakmayı ihmal etmeyerek.

Aman tanrım ne görelim, sevgili prensesimiz sarayın bahçesinde yalnız dolaşmaktan bıkmış ve gönlünü hemen başka bir krala kaptırmıştır. Ama bu siyah ülkenin kralı kadınları döven, onlara kötü davranan, hasta ruhlu bir kraldır. Kötü kral önceleri prensesi kandırdıysa da, zamanla her şeyi anlayan ve prenseslere yakışmayacak olaylar yaşayan prenses hastalanır. Sarayın muhafızları o sırada kendi keyfinde olan ana kraliçeye ve krala durumu ilettirlerse de cevap alamadıklarından prensesi uzak bir ülkeye gönderirler.

Prenses o kadar kederli o kadar kederlidir ki, hemen yıllardır sevdiği, onun küçüklüğünü bilen ve onu çok seven, güvendiği, yalnız kulübenin kadınına mektup gönderir. Mektubu okudukça gözyaşlarından duramayan yalnız kulübenin kadını, sevgili prensesi kurtarmak ona yardımcı olmak için, eski iyi kalpli kralı arar. Onun hakkında iyi şeyler duyduğu ve öyle olduğunu düşündüğü için de gönlü pek rahattır.

Birkaç kısa mektuptan sonra ne görsün :( meğersem iyi kalpli diye düşündüğü kral, sadece kendini düşünen, devamlı başkalarına suç atan, asla eleştiri kabul etmeyen ve sürekli krallığına yakışmayacak şekilde konuşan biriymiş.

Yalnız kulübenin kadını çok kızmış. Prensesin ne kadar küçük ve tecrübesiz olduğunu, bunları bilmesi gerektiğini anlatmış. Ama bizim kral ne yapsın beğenirsiniz, hemen muhafızlarını ve atlarını hazırlatıp, başka ülkedeki, yabancı bir sarayda gözü yaşlı oturan prensese, onun en güvendiği insanın, yalnız kulübedeki kadının ne kadar kötü biri olduğunu anlatan haberler göndermiş. 

Mahsun prenses krala inanmış. Güvendiği bir kişiyi daha kaybetmenin üzüntüsüyle, tekrar sarayına dönmüş.
Uzun süre odasından çıkmamış, hastalanmış. Ülkenin hekimleri hastalığına çare bulmakta zorlanmış. Yüreği yaralı prensesi zar zor iyileştirmiş, sarayın bahçesine çıkartmayı başarmışlar.

Güzel prensesi bir daha eski neşeli, ateş parçası haliyle gören olmamış. Sarayın bahçesinde dolaşan sevgili prensesimiz, insanları yönetmenin hırsını tanımış ve balolara katılmaya, etrafındaki dalkavuklarla gezmeye ve kral prens ayırt etmeden gönül eğledirmeye başlamış…

Zaman içinde yalnız kulübenin kadınından özür dilemiş, beni koruduğunu geç anladım, sensiz ben boşlukta kalırım diye sevgi sözcükleri göndermiş ama yalnız kulübedeki kadın akşamları gökyüzüne baktığında sevgili prensesinin artık eskisi gibi olmadığını görürmüş.

Bu böyle bir masal. Ne onlar erdi muradına, ne biz çıkacağız kerevetine.
Gökten düşenlerse elma değil :(

ayla