Yer Viyana, bir sarayın salonu. Depremin senesinin sonları, bir defile düzenleniyor depremzedeler yararına, çok ünlü(!) bir modacımız tarafından, olay sadece reklam tabii kimsenin depremzedeyi taktığı yok, herkes takmış takıştırmış, sürüştürmüş gelmiş kendini göstermeye. Defile başlar, manken kızlarımız iç gıdıklayan kıyafetlerle salınmaya başlar. O da ne?! Konsolosluk ve kalantor tayfasının sıralandığı tribünden iyi giyimli bir zonta mankenlerden birinin göğsüne para sıkıştırmaya kalkmaz mı? İnanıyorumki kızcağız benden katbekat fazla dumura uğramıştır, ben nihayetinde alışkınım yurdum insanına, dünyanın neresine gitse, ne eğitimi alsa aynı oluşuna.

Geçen hafta üniversite dolayısıyla Adana'ya yaptığım seri ziyaretlerden birini gerçekleştirirken bütün hücrelerime işleyen iki tabela dumuruyla karşılaştım.
İlk tabelada şöyle yazıyordu: "garımızda sahipsiz paket unutmak yasaktır."
Diğer bir uyarı ise: "garımızdan yurtdışına tarihi eşya çıkarmak yasaktır."

Ankara Sakarya caddesinde eniştemin dükkanının bulunduğu işhanına hızla girdim bigün. Aynı hızla da dumura uğrayıp kala kaldım. Hanın asansörünün kapısında şu tabela karşıladı beni:
"DİKKAT!! ASANSÖR İKİ KİŞİLİKTİR. ÜÇ YA DA DAHA FAZLA BİNERSENİZ ASANSÖR DÜŞER, ÖLÜRSÜNÜZ!! YÖNETİM."

Yer Muğla... sabah erkenden okula gitmek için evden çıktım ve ana caddede otobüse yetişmeye çalışıyordum. Geceden yağan yağmurdan dolayı caddede küçük su göletleri vardı ve bir polis arabası sağa çekmiş iki polis arabanın içinde çay içiyorlardı. Tam o sırada tam gaz gelen bi araba camı açık olan polis arabasını doğal olarak da polisleri ıslatmıştı. O anda polis megafonundan şu sesi duydum.
"yavvaş! .nasını ...... yavvaş!"

Louvre müzesini geziyoruz. Yıl 1993. Eşimin fotoğraf makinasının bozulacağı tuttu. Aynı koridorda bulunan bir Japona gidip ingilizce "şuna bir bakarmısınız, siz japonsunuz nasıl olsa anlarsınız" dedi. Japon benden daha da çok dumura uğradı.