Bugün gazetede o küçücük haberi okuduğumda, gideli tam 26 sene olduğunu ayrımsadım. Gideli diyorum, çünkü yaşarken de ölüm yalnızlığını çekeliyordum..yani ölüm ne daha fazla yalnızlık, hiçlik duygusu taşıdı bana ne daha fazla karanlık. Uzatmak, bir gün daha kalmak gereksizdi, biliyordum.
 
Yokluğumu çok güzel, çok soylu taşımayacaklarını biliyordum. Öyle de oldu. Matem kimsenin aklına gelmedi. Üzgün gözükmeyi yeğledilir, su testisi su yolunda kırılmıştı sonunda. O görkemli kadın hiçlik içinde bir köpek gibi kıvrılarak ölmüştü. Kulaklar çekildi tahtaya vuruldu. Aynı sonu paylaşmamak adına...gidişim kimseyi acıtmadı. Yaşasaydım, bir yıldız oyuncuyu, önemli bir kadın yönetmeni, dünya tiyatro tarihinin hemen tüm dişi kimliklerini canlandırmış Cahide Sonku' yu tanımaya layık kimse yoktu ki; şimdi onlar, benden yoksun kalmadılar doğal olarak..
 
Hatalar yaptım, saklamıyorum. Dibine kadar yaşadım. Ünü ve yokluğu. Beni bilirsin, çabuk güvenirim insanlara, karşıma çıkanlara fazla sorulmaksızın yaklaşırım..bu saflığım hep kambur oldu bana...sevme yeteneğinden yoksun, sadece kullanmaya açık, sömüren insanlarla çevrelendiğimde artık yapacak fazla birşey yoktu..görmezden geldim. Pılılarını, pırtılarını toplayıp kaçıverdiler her zaman. Varsın olsun..pişman değilim. Ben sevdim, bağlandım..onlar bu duygularımı üstlenemediler..evet,  taşıyamadılar. Yük olarak gördüler çünkü. Yaşamımdan İhsan'dan daha önce gelip geçmiş birkaç kişinin sevgisi, hatırlıyorum şimdi. Kafam biraz karışık. O nedenle, biraz kopuk kopuk anlatırsam, kusura bakma. Çünkü böyle gecenin bir vakti, hatırlayışlar da kopuk kopuk sökün ediyor. Belki birazda önümüzdeki ay ben gideli 26 yılın biteceğini bugün farketmemdir.
 
Uzatmak gereksizdi...